Różna - Szkoła Językowa im. F. Konarskiego Des Plaines

Idź do spisu treści

Menu główne:

Nasz patron > Po polsku > Twórczość
 
 

Polskie serce

Znajdziesz je w każdym zakątku,
Jest wśród najdalszych ugorów,
Bo od samego początku,
Stoi na straży honoru!
Stokroć gorętsze od słońca,
Wzór bezprzykładnej miłości,
Zdecydowane do końca,
Walczyć w obronie wolności!
Polskie serce w angielskim mundurze
To najprostsze, najszczersze, bez wad,
Drga najsilniej i wierzy najdłużej,
Promieniując przykładem na świat!
Umie znieść nawałnice i burze,
Jego przykład miliony jest wart.
Polskie serce w angielskim mundurze,
To odwaga, to męstwo, to hart!
Ludzie kochani, czy wiecie,
Jacy jesteśmy bogaci,
Że mamy pierwsi na świecie
Serce, co wiary nie traci.
Skończy się burza dziejowa,
Krwawe zagoją się blizny.
Serce zrzuciwszy okowy,
Wróci do swojej ojczyzny!
Polskie serce i w polskim mundurze,
To najprostsze, najszczersze, bez wad,
Co czekało na wolność najdłużej,
Promieniując przykładem na świat.
Zniosło wszystkie niedole i burze
I skrwawiło się w bitwach nie raz!
Polskie serce i w polskim mundurze,
Pozostanie i z nami i w was!

Szli...

Z twarzami szarymi
jak popiół...
Z oczyma zapatrzonymi w przyszłość...
Każdy z nich bólem się opił...
Każdy cierpieniem nakarmił

Szli do Armii...
W zawszonych łachmanach...
Z nogami owiniętymi w szmaty...
Pod niejednym ugięły się kolana...
Niejednemu zdrętwiały gnaty...
I zęby szczękały z mrozu...

Szli...
Z odległych kołchozów...
I zatłoczonych ponurych miast...
Nie widząc słońca ani gwiazd...
Nie słysząc wichru złośliwego wycia,
Zmęczeni, głodni, bez życia,
Ale uparci - ale wierzący.
W prawość tej,

Której na imię POLSKA- szli do wojska.

Nieznany żołnierz

W Warszawie na placu Marszałka
Stał Grób Nieznanego Żołnierza
I Żołnierz Nieznany w tym grobie
Przez z górą 20 lat leżał...
A jego kolega - na warcie-
Z poważnym, skupionym obliczem
Pilnował - by sen miał spokojny,
Dokoła paliły się znicze
I wieńce z róż biało- czerwonych
Z wstęgami leżały na grobie...
Na jednym był napis:
" Śpij bracie
I Polska niech przyśni się Tobie!"...

I zjeżdżały z krańców świata
Różnych gości tłumy całe
By na grobie " Nieznanego"
Składać wieńce przewspaniałe...
Korowody dyplomatów,
Milion dziwnych delegacji:
Komuniści i naziści
I wyznawcy demokracji...
Rozmaici wielcy ludzie
Zgodnej pani Europy:
Chamberlainy i Dollfusy,
Von Papeny, Ribbentropy.
Raz widziano nawet ponoć,
Jak zajechał limuzyną
I na grobie z wielką pompą
Złożył wieńce sam Litwinow....

Z czasem więdły piękne kwiaty,
Schły na płycie marmurowej,
A na starych i zeschniętych
Rosły świeże, rosły nowe.
Coraz więcej, coraz więcej,
Az zakryły grób Żołnierza,
Który z górą lat 20
W samym sercu Polski leżał...

Aż pewnej pogodnej jesieni
Do grobu doleciał płacz ludzi....
Huk armat sen przerwał spokojny,
świst bomb Nieznanego obudził....
On zrazu pomyślał, ze słyszy
odgłosy piorunów i gromów...
A ziemia się trzęsła tymczasem
Pod zwałem walących się domów....
A potem - tuz obok- znienacka
Padł pocisk..... i nie był zbłąkany-
I płytę z marmuru roztrzaskał,
pod która był Żołnierz Nieznany...
"Znów wojna więc mogę się przydać"
Pomyślał i wyszedł spod płyty,
Spod kwiatów zeschniętych i zwiędłych,
I spojrzał- i stanął jak wryty!
Bo nagle nie poznał Warszawy!
Gdzie w ciszy przez tyle lat leżał...
I łza- ciężka łza popłynęła
Po twarzy młodego Żołnierza.... (...)

Spoglądał na butnie idących
Przez miasto niemieckich żołdaków.
Jednego z nich poznał niechcący
I nagle przypomniał go sobie,
Rok temu wraz z Ribbentropem
Z róż wieniec na jego kładł grobie....! (...)

Chodzi Żołnierz Nieznany i do walki zachęca,
Chodzi Żołnierz Nieznany- nawołuje do boju!
Usłyszała Warszawa!...
Znów chce walczyć- znów wierzy!
Rośnie, rośnie z dna na dzień huf podziemnych rycerzy!
(...)

Ancona 1944


KATYŃ

Tej nocy zgładzono wolność
W katyńskim lesie...
Zdradzieckim strzałem w czaszkę
Pokwitowano Wrzesień...

Związano do tyłu ręce,
By w obecności kata,
Nie
mogły się wznieść błagalnie
Do Boga i do świata.
Zakneblowano usta!
By w tej katyńskiej nocy
Nie mogły wołać o litość
Ni wezwać znikąd pomocy.

W podartym jenieckim płaszczu
Martwą do rowu zepchnięto
I zasypano ziemią
Krwią na wskroś przesiąkniętą.
By zmar
twychwstać nie mogła,
Ni znaku dać o sobie
I na zawsze została
W leśnym katyńskim grobie.

Pod śmiertelnym całunem
Zwiędłych katyńskich liści,
By nikt się nie doszukał,
By nikt się nie domyślił.
Tej samotnej mogiły
Tych prochów i tych kości,
Świadectwa największej hańby
I największej podłości.

Tej nocy zgładzono prawdę
W katyńskim lesie,
Bo nawet wiatr, choć był świadkiem,
Po świecie jej nie rozniesie...
Bo tylko księżyc-niemowa,
Płynąc nad smutną mogiłą,
Mógłby zaświadczyć poświatą,
Jak to naprawdę było...

Bo tylko świt, który wstawał
Na kształt różowej pochodni,
Mógłby wyjawić światu
Sekret ponurej zbrodni...
Bo tylko drzewa nad grobem
Stojące niby gromnice
Mogłyby liści szelestem
wyszumieć tę tajemnicę.

Bo tylko ta ziemia milcząca,
Kryjąca jenieckie ciała,
Wyznać okrutną prawdę
Mogłaby, gdyby umiała...
Tej nocy sprawiedliwość
Zgładzono w katyńskim lesie...
Bo która to już wiosna?
Która zima i jesień?

Minęły od tego czasu,
Od owych chwil straszliwych?
A sprawiedliwość milczy,
Nie ma jej widać wśród żywych.
Widać we wspólnym grobie
Legła przeszyta kulami...
Jak inni - z kneblem na ustach,
Z zawiązanymi oczami.

Bo jeśli jej nie zabrała,
Nie skryła katyńska gleba,
Gdy żywa - czemu nie woła,
Nie krzyczy o pomstę do nieba?
Czemu - jeżeli istnieje,
Nie wstrząśnie sumieniem świata?
Czemu nie tropi, nie ściga,
Nie sądzi, nie karze kata?

Zgładzono sprawiedliwość,
Prawdę i wolność zgładzono
Zdradziecko w smoleńskim lesie
Pod obcej nocy osłoną...
Dziś jeno ptaki smutku
W lesie zawodzą żałośnie,
Jak gdyby
pamiętały
O tej katyńskiej wiośnie.

Jak gdyby wypatrywały
Wśród leśnego poszycia
Śladów jenieckiej śmierci,
Oznak byłego życia.
Czy spod dębowych liści
Albo sosnowych igiełek
Nie błyśnie szlif oficerski
Lub zardzewiały orzełek.

Strzęp zielonego munduru,
Kartka z notesu wydarta
Albo baretka spłowiała,
Pleśnią katyńską przeżarta.
I tylko pamięć została
Po tej katyńskiej nocy...
Pamięć nie dała się zgładzić,
Nie chciała ulec przemocy.
I woła o sprawiedliwość,
I prawdę po świecie niesie...
Prawdę o jeńców tysiącach
Zgładzonych w katyńskim lesie.


Trzy ziemie

Od lat jakże długich i trudnych
Wciąż ta sama na sercu troska:
Że tam gdzieś- zostały trzy ziemie:
Wileńska, Wołyńska i Lwowska
Jak w nowych księgach Pielgrzymstwa,
Genezie naszego tułactwa:
Trzy ziemie. Trzy ofiary
Największego na świecie łajdactwa.
Wymazali, skreślili z mapy,
Oddzielili drutow zasiekiem.
Nie mieli kruszyny litości
Nad ziemią i nad człowiekiem.
Człowieka wygnali z ziemi -
Ziemię człowiekowi wydarli.
Zostali w ziemi ci tylko,
Którzy kiedyś wolnymi umarli.
Kara ludzka ich nie dosięgła,
Nie zlękli się przeto i boskiej
I plądrują i chodzą po ziemi
Wileńskiej, Wołyńskiej i Lwowskiej.
Wykarczować by chcieli korzenie,
Przeorali by ziemię do spodu,
Żeby nic tu nie mogło przypomnieć,
Jej przeszłości i tego Narodu,
Który w ziemię tę wrósł od prawieków.
Który żył od dziadów pradziadów….
Żeby nikt nie odnalazł tu więcej
Raz na zawsze zatartych śladów!
Przesiedlili, przegnali, wywieźli,
Oddzielili duszę od ciała.
Zapomnieli tylko o jednym….
Przeoczyli, że ziemia została.
Ziemia, której ni wygnać, ni wywieźć.
Z której nadal z nadejściem wiosny
Zielonoscią w niebo tryskają
Buki, klony, topole i sosny!
I już gaj się rozszumiał, rozgadał
Po dawnemu wileńską brzozą….
Łatwo było wywieźć człowieka-
Ale brzóz wszystkich brzóz nie wywiozą!
A tu las się po lwowsku rozśpiewał
Po człowieku została scheda….
Łatwo było wysiedlić człowieka-
Ale lasu wysiedlić się nie da!
A tu chabry wśród zbóż modrookie
Ubarwiły tę ziemię żałosną
Łatwo było wyplenić człowieka,
Ale chabry na nowo wyrosną!
Ani słońca nikt przegnać nie zdoła,
Ani wiatru nikt nie wyrzuci-
Bo i słońce na nowo zaświeci,
Bo i wiatr na nowo powróci!
Miasto da się przemienić przestawić
Można z każdą rozprawić się wioską,
Ale ziemia wciąż ziemią zostanie
Tą Wileńską, Wołyńską i Lwowską!
I zostaną w tej ziemi mogiły,
I te prochy zostaną i kości -
Jako symbol dawnego dziedzictwa,
Jako prawo odwiecznej własności!
I gdy człowiek po latach tułaczki
Wróci tu z własnym synem lub wnukiem
I usiądzie znużony wędróką
Pod modrzewiem, topolą czy bukiem
Na tej ziemi żyjącej i żywej -
Wtedy nagle usłyszy z daleka
Jak doń las po wołyńsku zagada….
Jak po lwowsku zaszumi mu rzeka...
Jak mu wiatr po wileńsku zaśpiewa
O przeszłości tej ziemi upartej,
Która burze najgorsze przetrwała….
O tej Polsce na części rozdartej.
Z mapy świata zmazanej a przecież
Znowu całej. I wtedy zrozumie,
Że to ziemia go wita najmilsza
I usłyszy w galęzi poszumie,
Jak raduje się jego powrotem,
Czekająca na niego ojcowska
Jego ziemia, za którą tak tęsknił!
Ta
Wileńska, Wołyńska i Lwowska!

Tempo marsza

Przechodniu, spójrz na cichy cmentarz, 
Gdzie włoskie słońce płoszy sen... 
I już na zawsze zapamiętasz - 
Na całe życie obraz ten...
To oni tędy szli, 
Gdy maki kwitły na zboczach... 
To oni tedy szli 
I Polskę mieli w oczach! 
To oni tędy w bój 
Szli w noc majową, siną, 
To oni na Monte Cassino 
Zatknęli sztandar swój!
I odtąd każde polskie dziecię 
Gdziekolwiek będzie - z dala stąd - 
Niech o tym wie, że w obcym świecie 
Jest taki cichy polski kąt...
To oni...
Te lśniące w słońcu mogił rzędy 
I dzwonów gra z klasztornych wież, 
To nie jest tylko czar legendy, 
Ale wolności symbol też!
To oni...

Jagódce Kaczorowskiej - autor 
Londyn, lipiec 1969 r
Refleksje
( Na 25-lecie bitwy o Monte Cassino)
 
Jaka prawdę wyczytasz
Z tych mogił stojących rzędem?
Czy bitwa ta była potrzebna?
Czy szaleństwo to było błędem?
 
Jaką mądrość wysnujesz
Z tych krzyży szeregów niemych,
Wśród których zamarły słowa:
„ Nie wszyscy – ale dojdziemy”.
 
Czy warto było pokotem
Kłaść się na zboczach i graniach?
I krew przelewać, gdy nikt już
Nie wierzył w „cud Zmartwychwstania”.
 
Gdy znikły resztki nadziei –
A w dali – z pod Teheranu
Ponury zgrzyt dolatywał
Nowych moskiewskich kajdanów?
 
Czy warto było? Kto dzisiaj
Na to pytanie odpowie?
Czy krzyże, które zostały
Jak wyrzut – na drogi połowie?
 
Czy pieśń sławiąca zwycięstwo,
Że „poszli, uparci, szaleni”?
Czy maki, które tu kwitną
Kolorem krwawej czerwieni?
 
Sa zawsze tacy szaleńcy,
Zdobiący Kossaków płótna.
Z pod Stoczka i z pod Racławic,
Z pod Westerplatte i Kutna!
 
 
 
Z pod Arnheim i z pod Tobruku,
Starówki i Mokotowa,
Po których w spadku zostaje
Legenda pozagrobowa.
 
Są zawszee tacy szaleńcy,
Spadkobiercy tej polskiej doli,
Którzy wolą umrzeć wolnymi,
Których śmierć wyzwala z niewoli!


Piosenki z plecaka Helenki - znajdziesz  tutaj

Samotny biały żagiel

Są ludzie tak szczęśliwi, że o nic nie proszą...
Są nieba wciąż błękitne, które chmur nie noszą...
Są lądy nie znające zimy ani jesieni...
Są rzeki, w których woda szmaragdem się mieni...

Są drzewa, których zieleń staje się okrutna...
Są ptaki kolorowe jak Tycjana płótna ...
Są miasta wiecznie białe albo wiecznie złote...
Skazane od powicia na wieczną spiekotę!...
A ja bym chciał już wreszcie spojrzeć raz do góry

I ujrzeć szare niebo, a na nim szare chmury-
I z tych chmur, żeby deszczu szare krople błysły,
A tuż u stóp zmęczonych szare fale Wisły...
Szarym, jesiennym rankiem iść przez Marszałkowską,
Pod szarym niebem usiąść ze swoja szarą troską,
Znów się znaleźć w szarym wróbli tłumie

Ja, szary, prosty człowiek...
A świat nie rozumie.


Polskie dziecko

Spotkałem polskie dziecko. W New Yorku. Przypadkiem. W parku.
Podeszło, żeby godzinę sprawdzić na moim zegarku.
Lat miało sześć. Może osiem. I oczy, jak dwa bławatki.
Chłopiec z lnianymi włosami. W obejściu miły i gładki.
Ślicznie uśmiechnął się do mnie, z fantazją stuknął obcasem:
„My name is Peter” – powiedział i dodał, jakby nawiasem:
„I’m Polish”. Specjalnie wybił, podkreślił ostatnie słowo.
Polak?… Więc mówmy po polsku. Milcząco zaprzeczył głową.
A potem spuścił oczy, wykręcił się na pięcie
i odszedł. Raz jeszcze za mną obejrzał się na zakręcie
I zniknął. A mnie na sercu zrobiło się jakoś smutno…
Tak jakoś przykro i dziwnie… Poczułem żałość okrutną.
Widocznie człowiek do szpiku przesiąkł tą polską naturą
I głupi polski sentyment wciąż gdzieś tam nosi pod skórą…
Coś, co uciska na serce. Coś przez co łzawią się oczy…
A chłopiec taki był miły i wprost, jak rzadko uroczy.
„I’m Polish” mu się wyrwało. Ot losu złośliwość taka,
że akurat na mnie trafił, na upartego Polaka,
któremu żal się zrobiło jasnowłosego chłopczyka
Przez to, że nikt go nie chciał nauczyć tego języka.
Jakim od lat dziesiątek ojcowie jego mówili
W jego dalekim kraju. I nagle, w tej samej chwili
Przyszło mi na myśl dzieciństwo, moje chłopięce lata,
Ta moja młodość cudowna, beztroska, bujna, skrzydlata,
I tkliwie matki spojrzenie, gdym po skończonej wieczerzy
Powtarzał za nią półgłosem słowa wieczornych pacierzy…
Dziękuję Ci, moja matko, żeś mnie nauczyła tej mowy,
Która rosą się perli na wrzosowiskach o świcie…
Która wierzbami szumi, pachnie lasem sosnowym
I stokroć jest piękniejsza, niż moje tułacze życie.
Która słowiczym trelem dźwięczy w majowe noce
Albo śpiewem skowronka ulatuje do nieba…
Która słońcem rozbłyska i gwiazdami migoce
I ma w sobie smak miodu i razowego chleba…
Która dźwięczy w klawiszach Chopinowskim mazurkiem
I hejnałem mariackim dni minione przyzywa,
A za młynem, za groblą, za zielonym pagórkiem
Pastuszkową fujarką smętne piosnki wygrywa…

Która mową Kościuszki była i Mickiewicza,
Z niej Dąbrowski się zrodził i Pułaski jenerał,
Co choć obce granice polską szablą wytyczał,
Lecz tą mową oddychał – dla tej mowy umierał.
A dziś ja, tak jak tamci – zakochany w tej mowie
Poprzez losu koleje świat przemierzam z nią razem
I gdybym nieraz bezradny stawał w drogi połowie
Ona mi przewodnikiem była i drogowskazem…
Wszędzie, wszędzie ją słyszę i odczuwam, i widzę,
Od dzieciństwa nade mną rozbłyskuje, jak tęcza.
A, że znam ją i kocham – a że jej się nie wstydzę,
Żeś mnie jej nauczyła – Tobie, matko, zawdzięczam.
Wrócił chłopiec i przerwał dziwny tok moich myśli.
Usiadł przy mnie na ławce. Wiatr nad głową nam szumiał.
Opowiadać zacząłem o Warszawie… o Wiśle…
A on słuchał z przejęciem, choć niewiele rozumiał.
I przesiedział tak ze mną długo. Pewnie do zmroku.
Wstałem z ławki i rzekłem: „Czas nam iść, panie Piotrze…”
A on dojrzał widocznie głupią łzę w moim oku:
„Don’t cry…” – szepnął, i dodał: „I am Polak…” – i odszedł.

Nieznany wiersz

Chleb Kulikowski

Chleb kulikowski trochę mniejszy
z chlebów na świecie najpyszniejszy.
Skórkę miał cienką i trzeszczącą,
ciemnobrązową - jakby lśniącą.
A pod tą cienką warstwą skórki
właśnie dziurka koło dziurki,
bo to specjalne ciasto było,
że właśnie dziurki te robiło.
A z ciastem kminek był zmieszany,
a wszystko takie dobre, rany!
że się opisać nie da tego chleba,
bo jak opiszesz na przykład: smak nieba?
Mama wpierw krzyża znak zrobiła,
nim go na pajdy pokroiła.
Brałem go zawsze też do szkoły.
Czasem był z smalcem, czasem "goły".
Osładzał mi studencką dolę,
czekając na mnie sam na stole
nieraz do nocy, inna sprawa:
czekała jeszcze w rurze kawa.
Mijały lata długie, chlebie,
już zarabiałem sam na siebie
i losy były już łaskawsze,
ja cię jednego czciłem zawsze.
Jak świętość cię do rąk mych brałem
i jak upadłeś, całowałem...
Pamięć o tobie będzie we mnie żyła
zawsze i wszędzie - choć nas rozdzieliła
ręka przeznaczeń na wszystko nieczuła!
Ciebie już nie ma - a ja? wciąż się tułam.
Nieraz gdy wieczór gwiazdy zamigocą,
modlę się cicho o co? o co? o co?
Gdy "chleba naszego" przed tron płynie Boski,
On wie, o co się modlę, On wie, że o chleb lwowski.


Rozmowa

Można w kraju żyć swobodnie,
Gdy się dobrze język zna.
Ale czasem jest wygodniej,
Gdy się zna języki dwa.
Ja do Ciebie po angielsku,
Ty po polsku do mnie mów!
Może nam się kiedyś przydać
Tych niewinnych parę słów:
 
Dzień dobry! Good morning!
Dobranoc! Good night!
Jak się masz? How are you?
W porządku! All right!
Bądź wesół! Be happy!
Ja robię! I do!
To miło! It’s lovely!
Dziękuje! Thank you!
 
Ty rozumiesz, ja rozumiem,
Wiem dokładnie czego chcesz,
Parę słów angielskich umiesz
I ja parę polskich też.
Już się łatwiej dogadamy,
Już ten mur milczenia znikł!
Już trudności tych nie mamy,
By się porozumieć w mig:
 
Ja kocham! I love you!
Twe oczy! Your eyes!
Na zawsze! Forever!
To pięknie! That’s nice!
Ty jesteś! You are!
Mym słońcem! My sunshine!
Mą gwiazdą! My star!
 
Jak przyjemnie
I jak miło
Taki zapas słówek mieć.
Nie na darmo się mówiło:
Chcieć to móc, a móc to chcieć!
Doczekamy tego dnia,
Że będziemy mogli wszędzie
Porozumieć się raz dwa:
Jak cicho! How quiet!
Dokoła! Around!
Wiatr wieje! The wind blows!
Bezgłośnie! No sound!
Lśni księżyc! The moon shines!
Na dworze! Outside!
Pocałuj mnie! Kiss me!
Dobranoc! Good night!


To takie jasne i proste
 
To takie jasne i proste. 
Takie zwyczajne – wiecie.
Różnych sposobów na szczęście
Szukacie po całym świecie.

Chodzicie jak w malignie,
Jak zahipnotyzowani… 
A szczęście jest niedaleko -
W was samych, moi kochani!

Pan Bóg te wszystkie sprawy
Wyjaśnił wiele lat temu
Dokładnie i szczegółowo.
I wytłumaczył każdemu,

Że szczęścia nie trzeba szukać,
Że ono w sercu się mieści -
Nie w złocie i nie w pieniądzu,
Który banknotem szeleści.

To takie jasne i proste:
Bądź skromny, dobry, uczciwy! 
Człowiekiem bądź - a zobaczysz
Jaki ty będziesz szczęśliwy!

Pan Bóg to dawno powiedział 
Do wszystkich ludzi na świecie - 
Tylko że wy Pana Boga
wciąż jakoś słuchać nie chcecie.

To takie jasne i proste
Takie zyczajne – wiecie.
Różnych sposobów na pokój 
szukacie po całym świecie.

I tu, i tam, i gdzie indziej 
Milion pomysłów się rodzi! 
Wciąż o pokoju mówicie -
A wciąż wam wojna wychodzi!

A Pan Bóg te wszystkie sprawy 
Wyjaśnił dawno ludzkości:
Że pokój – pokój prawdziwy,
To tylko kwestia miłości!

To tylko „nie zabijaj”.
To tylko „kochaj bliźniego”.
I już masz pokój - sam w sobie.
Czy może być coś prostszego?

Czy musi ciągle w człowieku
Tkwić ta pokusa diabła,
Żeby człowieka innego
Dźgnąć nożem – jak Kain Abla?...

Pan Bóg to dawno powiedział
Do wszystkich ludzi na świecie.
Tylko wy Pana Boga
Wciąż jakoś słuchać nie chcecie!

W tych boskich najprostszych sprawach
Tkwi prawda jedna i druga…
Bo ja cóż - zwykły śmiertelnik
Niewolnik boży i sługa.

Tyle że razem z piosenką,
By raźniej było – w duecie -
Chodzę od domu do domu,
Wędruję po całym świecie…

Melodią do drzwi zapukam,
Przystanę na chwilę w progu,
I ludziom opowiadam
Raz jeszcze o Panu Bogu.

I o tej prawdzie najprostszej,
Że od nich samych zależy
I własne szczęście  - i pokój,
Że ten szczęśliwy kto wierzy.

Feliks Konarski  „Bajka o  wróbelkach”
 
Spotkaly się dwa wróbelki,
Jeden mały – drugi wielki.
Nie za wielki - większy trochę.
Oba szare, oba płoche,
Oba  były po śniadanku –
Siadły zatem na krużganku,
Bo wróbelek, gdy nie dziobie,
Lubi poplotkować sobie.
Ale z plotek nic nie wyszło,
Bo, gdy do ćwierkania przyszło,
Wówczas ten wróbelek mniejszy
Jako że był nietutejszy
Po angielsku nie rozumiał,
Bo po polsku ćwierkać umiał.
A ten większy też niemowa,
Bo po polsku ani słowa.
Więc skończylo się ćwierkanie,
które obaj mieli w planie.
Większy ćwierknął od niechcenia:
„Good bye” – mniejszy: „ Do widzenia”.
I w dwie strony odleciały,
I ten większy i ten mały.
Prosty morał stąd wynika
Dla Polaka i Anglika:
Że dobrze umieć jest czasami
Ćwierkać dwoma językami.
Warszawo
 
Warszawo! Wymawiam imię Twoje święte,
Tęsknotą serce drga
I w oczach błyszczą łzy ...
I widzę piękno Twe
Mgłą wspmnień przesłonięte,
I czuję znów jak pachną
Łazienkowskie bzy ...
Warszawo! Przychodzisz często do mnie
I płoszysz z powiek sen
I każesz tęsknić mi
I w myślach żyjesz wciąż –
I trudno mi zapomnieć,
Że byłaś kiedyś treścią
Mych najszczęśliwszych dni!
Krwawe łuny znów po nocach płoną,
Ziemia drży pod gradem bomb...
Spójrz na te gruzy ... spójrz i nie mów nic.
Tutaj kiedyś był twój dom ...
Przez sześćdziesiąt nocy złych,
Nie żałując krwi
Będziesz bronił zgliszczy tych!
Aż nadejdzie dzień
Gdy zrozumie świat
Za coś walczył, za coś padł.
 
Warszawo! Wymawiam Twoje imię święte
I w oczach błyszczą łzy,
I sercem targa ból ...
I widzę mury Twe
Krwią żywą przesiąknięte –
A w murach tych karabin,
W którym nie ma kul.
Warszawo! Twe wielkie serce w gruzach leży 
A jednak bije wciąż
I wciąż ze śmierci drwi!
I każdy Polak wie
I każdy Polak wierzy,
Że TA, CO NIE ZGINĘŁA                                                                                                                                               
Wyrośnie z Twojej krwi.

 
 
 
 
 
 
 
 
 Taka sobie Helenka
 
Taka sobie Helenka
W takim sobie mundurze,
W którym kołnierz odstaje
I rękawy za duże...
Taka sobie Helenka,
Ochotniczka pocieszna ...
Taka karykaturka
Wzruszająca i śmieszna.
 
Ach wojenko, wojenko,
Cóżeś to za pani,
Że ci służą nie tylko
Chłopcy ci malowani –
Ale i te dorodne
Malowane panienki,
Te pokraki – w rodzaju
Takiej sobie Helenki?
 
Przyszedł z Anglii dalekiej,
Gdzieś w Londynie zrobiony,
Taki sobie niezgrabny
Battle-dresik zielony ...
Podrzucili Alianci
Przez sowiecką granicę
Taką sobie niezgrabną
Szwejkowatą spódnicę.
 
Mundurowy w składnicy
Do kompletu wyiskał
Takie sobie niezgrabne
Chaplinowskie buciska,
Które wdziała na siebie
Taka sobie panienka –
I w ten sposób powstała
Ochotniczka Helenka.
Taki wojak w spódnicy,
Taki żołnierz z PE-ES-KA,
Z warkoczykiem sterczącym
Jak ogonek u pieska.
Patrząc na nią – nie poznasz,
Przyjacielu mój drogi,
Czy ma dwa prawe buty,
Czy ma dwie lewe nogi?
Czy na widok jej płakać ,
Czy śmiać się do rozpuku?
Co za wojsko przedziwne
Robią w tym Buzułuku?
Kolęda uchodźcy
 
W stajence na sianie – narodził się Bóg
A żłóbek mu służy za tron.
Pasterze i króle padają do nóg
I dary mu znoszą z wszech stron!
Ten i ów daruje – co ma
Ten i ów Dziecinie coś da.
Wszak to cud czekany od lat!
W cichą noc raduje się świat...
A moja Wigilia zasnuła się łzą,
A ja tylko błądzę we mgle...
Pasterze i króle przy żłóbku już są,
I wszyscy z darami – prócz mnie!
Najmilsza Dziecino, coż dać-bym Ci mógł?
Czy łzy pogubione na skraju mych dróg?
Czy serca tęsknotę bezbrzeżną Ci dam?
Bo to mi zostało... To wszystko ... co mam!
Bo gdybym na świecie swój własny miał kąt
I własny nad głową miał dach,
Do Ciebie mi byłoby bliżej, niż stąd
I nic bym nie wiedział o łzach...
Ziemi garść z Mazowsza bym wziął,
Zboża łan dla Ciebie bym ściął,
Rosy dzban uzbierać-bym mógł
I nieść do Twej stajenki przed próg.
Z warszawską kolędą przed żłóbkiem bym stał
Lub z lwowskim uśmiechem mogł przyjść,
I serce wileńskie z odpustu bym dał,
I wianek krakowski ... A dziś...
Najmilsza Dziecino, cóż dać-bym Ci mógł?
Czy łzy pogubione na skraju mych dróg?
Czy serca tęsknotę bezbrzeżną Ci dam?
Bo to mi zostało ... to wszystko ... co mam!
Wigilia we Florencji
 
Zazdrościli mi ludzie, obcy – ale ludzie,
Że mam ubranie czyste, gdy oni tkwią w brudzie.
I, że mydłem się myję – trzeba czy nie trzeba.
Jem bułki, gdy im czasem brak czarnego chleba.
Zazdrościli mi ludzie, że mam buty całe,
Chociaż nogi w tych butach zmęczone, zbolałe...
Że palę papierosy, że jadam konserwy,
Że dżem i czekoladę fasuję bez przerwy!
Zazdrościli mi ludzie i zazdroszczą jeszcze,
Że nie muszę jak oni uciekać przed deszczem,
Bo mam płaszcz, rękawiczki... I, że w ciepłym swetrze
Nie marznę tak, jak oni i nie drżę na wietrze...
Ot, zwykła ludzka zazdrość, uczucie najprostsze.
Ja też nie jestem inny i też im zazdroszczę
Jednej jedynej rzeczy, skrycie, pokryjomu...
Że w  wieczór wigilijny są u siebie w domu!
 
Są ludzie...
 
Są ludzie tak szczęśliwi, że o nic nie proszą...
Są nieba wciąż błękitne, które chmur nie noszą...
Są lądy nie znające zimy, ni jesieni...
Są rzeki, w których woda szmaragdem się mieni ...
Są drzewa, których zieleń staje się okrutna...
Są ptaki kolorowe, jak Tycjana płótna...
Są miasta wiecznie białe lub wiecznie złote
Skazane od powicia na słońca spiekotę!
I ja bym chcial już wreszcie spojrzeć raz do góry
I ujrzeć szare niebo, na nim szare chmury –
I z tych chmur, żeby deszczu szare krople błysły,
A tuż u stóp zmęczonych szare fale Wisły.
Szarym jesiennym rankiem iść przez Marszałkowską,
Pod szarym niebem usiąść ze swą szarą troską.
Znów znaleźć się, jak dawniej, w szarych wróbli tłumie
 Ja – szary , prosty człowiek!...
A świat nie rozumie.
Tylko tam
 
Wędrujesz po świecie
I patrzysz – czegoś ci brak.
I myślisz, że tam gdzieś
To wszystko wygląda nie tak.
Choć tutaj są ludzie
I domy, i słońce, i wiatr –
A jednak to wszystko,
To inny, odmienny jest świat.
Tylko tam
Słońce świeci inaczej niż tu.
Tylko tam
Słowik śpiewa piosenki do snu.
W jasną noc
Księżyc puka dyskretnie do bram.
Tylko tam każdy z nas
Nie był smutny i sam.
Tylko tam
Wisła bije falami o brzeg.
Tylko tam
Są konwalie i śnieg,
Wiosna kwitnie jaśminem,
A jesień pachnąca jak kwiat.
Tylko tam
Jest twa młodość, twe szczęście, twój świat
W Łazienkach łabędzie
Są białe i biały jest bez.
Na Plantach wiewiórka
Dzieciarnię rozśmiesza do łez.
Park Stryjski rozbrzmiewa piosenką,
Znasz dobrze jej treść.
Na Górze Trzech Krzyży
Kukułka ukryła się gdzieś.
 
      Tylko tu
Wszystko obce i inne , niż tam.
Tylko tu
W tłumie ludzi obijasz się sam.
Dzień po dniu
Mija wolno i dłuży się czas.
Tylko tutaj co noc
Myśli lecą do gwiazd.
Tylko tu
Tak ci żal dawnych lat, dawnych dni.
Tylko tu
Stale Polska się śni.
I powracasz w tym śnie
Do zburzonych kamienic i bram.
Tylko tu
Serca bija tak samo jak tam.
To takie jasne i proste
Fragment
 
To takie jasne i proste.
Takie zwyczajne – wiecie.
Różnych sposobów na szczęście
Szukacie po całym świecie.
 
Chodzicie jak w malignie,
Jak zahipnotyzowani…
A szczęście jest niedaleko –
W was samych, moi kochani!
 
Pan Bóg te wszystkie sprawy
Wyjaśnił wiele lat temu
Dokładnie i szczegółowo.
I wytłumaczył każdemu,
 
Że szczęścia nie trzeba szukać,
Że ono w sercu się mieści –
Nie w złocie i nie w pieniądzu,
Który banknotem szeleści.
To takie jasne i proste:
Bądź skromny, dobry, uczciwy!
Człowiekiem bądź – a zobaczysz
Jaki ty będziesz szczęśliwy!
 
Pan Bóg to dawno powiedział
Do wszystkich ludzi na świecie –
Tylko, że wy Pana Boga
Wciąż jakoś słuchać nie chcecie.
 
To takie jasne i proste
Takie zyczajne – wiecie.
Różnych sposobów na pokój
Szukacie po całym świecie.
 
 
 
 
I tu, i tam, i gdzie indziej
Milion pomysłów się rodzi!
Wciąż o pokoju mówicie –
A wciąż wam wojna wychodzi!
A Pan Bóg te wszystkie sprawy
Wyjaśnił dawno ludzkości:
Że pokój – pokój prawdziwy,
To tylko kwestia miłości!
 
To tylko „nie zabijaj”.
To tylko „kochaj bliźniego”.
I już masz pokój – sam w sobie.
Czy może być coś prostszego?
Hosanna
 
Wielkanoc! Lśni wiosenne słońce
Ożywczym złocąc świat promieniem!
Zwycięstwo życia i radości
Nad śmiercią, smutkiem i zwątpieniem!
 
Święto miłości i pokoju,
Kiedy to człowiek stał się Bogiem,
Kreśląc znak krzyża w każdym sercu
I przed każdego domu progiem!
 
Hosanna! Nucą aniołowie!
Hosanna! Ptak w obłokach śpiewa!
Hosanna! Grają w polu dzwonki!
Hosanna ! Liściem szumią drzewa!
 
Miłość silniejsza ponad wszystko
I to, co smutkiem i żałobą
Do wczoraj było – dziś jest szczęściem
I odkupieniem. Pokój z tobą.
Nie rozumiemy (Ninie)
 
Życie od wiatru szybciej leci,
Od rzeki szybciej płynie czas.
A my jak rozbrykane dzieci,
Które oślepił słońca blask.
I jakże często wśród kłopotów,
Radości i codziennych trosk –
Nie dostrzegamy tego szczęścia,
Które w podarunku dał nam los.
 
Nie rozumiemy wielu rzeczy,
Dopóki kogoś nie stracimy.
Dopiero wtedy doceniamy
Przeszłe jesienie, wiosny, zimy,
Gdy ktoś  był przy nas ... obok nas
Nie rozumiemy słów najprostszych,
Spojrzeń rzucanych po kryjomu
Dopiero wtedy, gdy zabraknie
Czyjegoś szeptu w naszym domu,
Gdy ktoś był przy nas ... obok nas.
 
Mówią, że czas najlepszy lekarz –
Lecz ty już czasu mało masz.
I sam już nie wiesz, na co czekasz
I w którą stronę zwrócić twarz?
Bo jeśli nawet w przyszłość spojrzysz,
Pragnąc odnaleźć życia sens,
To zanim nowe szczęście dojrzysz,
Przeszłość wypływa łzą spod rzęs.
 
Nie rozumiemy wielu rzeczy
Dopóki ktoś nam nie ubędzie.
Wtedy minione wskrzesić chcemy
I tamtych dni szukamy wszędzie,
Gdy ktoś był przy nas ... obok nas.
Za powrót jednej z dawnych chwili
Oddalibyśmy skarby wszystkie
Dopiero wtedy, gdy zabraknie
Tej jednej twarzy-drogiej-bliskiej –
Gdy była przy nas ...obok nas.  
 
 
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego